Op vraag van Darkman trok ik nog naar een Circuit City voor een paar Ulra-II CF cards van Sandisk op te pikken. Vorige week had ik in de winkel al een DVD Box van Babylon 5 aangeschaft en ging Zavke met een nieuwe compact camera naar buiten, beiden zonder problemen betaald met de creditcard. Nu hebben ze er hier de rare gewoonte van telkens een identiteitsbewijs bij de Visa kaart te vragen, ochja elk z’n methodes dus na 3 keer haal je je belgische identiteitskaart in één ruk uit de portfeuille samen met de creditcard, vergelijken ze de naam en handtekening op beiden en is het in orde. Echter niet deze keer bij Circuit City.. De manager moest en zou het internationale paspoort zien vooraleer hij de verkoop zou goedkeuren want hij kon niet verifieren dat dit een echt identiteitsbewijs was en niet iets wat we maar zelf ineen hadden geflanst. Ik kan met mijn ‘pas’ op vliegtuigen, auto’s huren, overal ter wereld m’n eigen legitimeren behalve in deze ene fokking Circuit City ? Goed, dan ga ik mijn geld maar ergens anders uitgeven en kan deze omhooggevallen trailerpark fucker mijn rug op. Morgen via de phone nog een klacht neerleggen tegen de Circuit City winkel in kwestie en eens lekker smerig, doch terecht, de racism-card spelen. Gna !
Adios Las Vegas… Terugweg naar Los Angeles was voorspelbaar : lange rechte banen, 2 bergen over, hopen idioten op de weg en 2 plaspauzes voor de meegenomen Diet Dr Pepper en Diet 7Up te lozen. Om verkeersproblemen te vermijden op de 101-North eerst nog een stop langs het shoppingcenter voor X-Men 3 te bekijken alsook nog een stuk chinees voeder naar binnen te duwen.
Over X-Men 3 kan ik kort zijn.. Boys lose girl, boy finds girl again, boy dissapears, other boy finds same girl, girl turns side, girl blows up San Francisco, lotsa characters get killed off. Terwijl ik de eerste 2 incarnaties van de X-Men films nog wel te pruimen vond is dit derde deel er los over, naast en misgeslagen. Waar de eerste hoofdstukken uit de trilogie (sjeesh, is dit Star Wars ?) nog wel ‘okay’ waren omwille van een beetje verhaalopbouw is het hier al ontploffingen en cgi effecten wat de klok slaat. Niks voor mij.
Morgenavond vliegtuigje op richting Londen, dan overstappen op een vlucht naar Brussel en naar huis rijden. Hopelijk nekt de jetlag me niet al te hard, vrijdag moet ik er weer vroeg uit.
De monorail heeft daytickets, prima reden om een paar uur heen en weer te tuffen op de lijn en in elk station even uit te stappen. Later de lichtjes gaan fotograferen met dezelfde dagpas, het ding moet en zal renderen begot !
Elk casino heeft blijkbaar onbewust, of net bewust, een beetje z’n eigen doelgroep. Na wat monorailtripjes alvast tot de volgende conclusies gekomen :
De Hilton is voor de wat oudere personen die zich de Hilton kunnen en willen permiteren terwijl ze het wat rustiger aan doen. Grote zalen, marmer all over the place en de dealers aan de blackjack en pokertafels hebben een gezicht zo recht en strak dat je er de linoleum kan van trekken. In de speelzaal klinkt 80s muziek met de bijhorende videoclips op groot scherm tussen twee ‘bulkheads’ (jaja, ook een stuk van de speelzaal is in star trek thema !).
Harrah’s daarentegen heeft een beangstigend laag plafond waarop het loeiharde volume van de speelmachines vrij spel heeft alsof het door de grotten van Han aan het echo-en was. Het soort van mensen dat daar rondloopt wordt in de USA, denk ik, gedefinieerd als ‘mid west’ maar dit vertaalt zich beter als ‘de gemiddelde vtm kijker’. Buggy’s met offroad banden, achterwerken waar een ‘wide load’ sticker opmoet, bleirende kinderen, zenuwachtige poppemiekes die elke 5 stappen een ‘ohmygaaaaaaaawd’ moeten uitboeren en hopen hopen hopen bling-volk met plastieken en blikken bling rond de nek van de WalMart in plaats van het echte stuff.
‘Onze’ Sahara daarentegen is een wat ouder hotel maar er zit dan ook meer relaxed volk… Beetje ‘on a budget’ maar manieren genoeg om er nog fun aan te beleven. Speelzaal is hoog en stil en er is nog de mogelijkheid om een stil hoekje op te zoeken. OK je moet er een beetje achter zoeken maar ze zijn er wel. Ik begin dit hotel meer en meer te apprecieren.
Ik heb het altijd vlaggen…
Tijdens de trip naar The Party in 1997 overleed de grootmoeder langs vaders kant, vandaag tijdens de USA trip overlijdt de andere grootmoeder op 91-jarige leeftijd.
Crap.
Als je al de blackjack, roulette, keno, slots enzovoort beu bent is er nog een hele hoop andere zooi te beleven in Las Vegas… Elk casino heeft een drietal vaste groepen in dienst die elke avond in één van de zalen een show geven. Hier in de Sahara zijn dat bijvoorbeeld ‘The Scintas’ (nooit van gehoord), ‘The Platters, Drifters en Coasters’ (jaren 50/60 revival), ‘Buck Wild’ (tettenshows voor amerikanen die niks gewoon zijn) en ‘The Amazing Jonathan’. De laatste zijn we gaan bekijken en het is een soort van goochelshow die zichzelf niet au serieux neemt met een dik pak comedy en standup erbij, soms zelfs een beetje te veel maar het zal dan weer mijn niet-amerikaan zijn dat hier de overhand haalt in deze commentaar. Vanavond tickets voor improvisatie-comedy in Harrah’s, een ander casino op de strip, dat 3 haltes ver ligt op de monorail. Die monorail begin ik ook cooler en cooler te vinden. Ik ga mij eens een dagpas halen zodat ik dat ding heel de tijd kan op-en-affen en van alle lichtjes foto’s gaan schieten. Flickr gaat mij geraag zien komen ;-)
Links :
The Amazing Jonathan @ Sahara
The Improv @ Harrah’s
Las Vegas Monorail
Eén halte op de monorail ligt de Las Vegas Hilton, waar één van de grotere attracties de “Star Trek Experience” is, sterker zelfs de hele speelzaal is in een Star Trek thema aangekleedt. De ST Experience heeft 2 shows, Klingon Encounter en Borg Invastion 4D. Klingon Encounter wordt je in een Klingon verhaal gegooid, bij Borg Invasion mag er twee keer geraden worden waarove het hier gaat. Als extra is er nog een derde optie die een uniek beeld achter de schermen geeft en ook alle special effects verklaard, tijdens een show onder de shuttlecraft staan van de Klingon Encounter heeft zeker iets speciaals. Gooi er nog een giftshop bij en een restaurant (Quark’s Bar, what else ?) en je hebt iets waar ondergetekende een paar uur in bezig kan blijven ;-) Buit voor het moment : 2 tshirts en een borg-teddybeer… Morgenavond het restaurant gaan checken.
Links :
Star Trek : The Experience
Net naast het Sahara hotel ligt “The Drive”, een circuit waar je voor 10 dollar een toertje kan doen met een “performance vehicle” of een “sports utility”, samengevat racebakken en offroaders. Het geheel is gesponsord door / in samenwerking met General Motors dus verwacht maar amerikaanse modellen. Even een Corvette uitgeprobeerd (mwa, viel mee maar reageert als een tank) en een Pontiac Solstice, vooral omdat deze met een manuele versnellingsbak komt en ik dat toch eens even moest proberen. Tel er nog een mini showroom bij en je kan je voor 10 dollar wel even bezighouden, naar Vegas normen is dat alleszins nog goedkoop.
Het personeel van Seaworld vliegt gratis lijkt het.
270 mijl ligt er tussen Los Angeles en Las Vegas en daar de maximum snelheid hier onder de 100km/uur ligt doe je daar dus LANG over, gooi er nog bovenop dat het uitzicht op de autstrades strontvervelend is en je krijgt een trip die maar niet lijkt te eindigen. Aangekomen in het hotel (de Sahara, en daar lijkt het qua temperatuur hier erg op moet ik er meteen bijvermelden) met wat geluk de self-checkin gevonden en de kamer ontdekt. Een casino zou een casino natuurlijk niet zijn als hier niet een paar duizend machines staan die met alle plezier je geld aannemen en je dat proberen afhandig te maken, noem het beginnersgeluk maar bibi heeft een dikke 150 dollar gewonnen de eerste avond, bekijk het als pocketmoney.
General, LifeLog, USA | FRaNKy | 
May 31, 2006 5:34 am | 
Comments (0) 
Subscribe
