De grootste cartridges ooit uitgebracht (okay, okay CPS2 dan buiten beschouwing gelaten) en de ultieme machine voor 2D fighters en shooters : De SNK Neo Geo. Metal Slug is hèt voorbeeld van zo’n 2D shooter met kastaars van sprites, kleuren langs alle kanten en een dosis sarcasme en animatie die deze dagen niet meer te ontdekken valt in al dat 3D gezeik. Bon, lang leve Mame eh..
De C64 conversie was indertijd nog vrij geslaagd dus die heb ik uren en uren via de joystick bestuurd. Het origineel stond indertijd in de arcade-shed die op Leuven Kermis stond maar daar intussen ook al jaren en jaren niet meer komt. Time Pilot stamt dan ook alweer uit 1982 en toont echt wel de jump die de business maakte op gebied van graphics en gameplay in de "golden age of video games" - jammer genoeg bleef het niet duren maar dit blijft toch één van de leukere om zo af en toe eens wat tijd mee te verdoen.
Voor deze retro donderdag even heel ver en obscuur gaan graven : Pooyan.
Een soort van one-screen shoot’m up dingetje waar je mama big moet besturen om de stijgende of dalende wolven hun balonnetjes kapot te schieten zodat ze met hun klikken en klakken naar beneden stuiken. Niks elfendertigs levels - je krijgt er 2 en die herhalen constant, flitsende graphics - duhu of staalharde soundtrack - nope, een pianodeuntje is al wat je mag verwachten… En toch is de funwaarde van dit ding ff’ing hoog - indertijd stond dit ding in De Ton (naast de C&A) in Leuven - 2 keer 5 frank erin en hop ‘k was vertrokken voor een kwartier.
Wii fanaten kunnen dit pareltje uit 1982 trouwens vinden in de Virtual Console in ruil voor een hoopje Wii-points.
Eén van de eerste, neen HET eerste dat ik op de afgewerkte arcade-kast ga opzetten : RoboCop. Veel te veel gespeeld en ja ik speel dit ding los uit op een dikke 20 a 25 minuten. De truuk is vrij simpel : gewoon onthouden op welke pixel welke ventjes van welke kant komen en dan strategisch op de firebutton rammen in de juiste richting - simpel toch ? De resterende delen van bovenstaande longplay staan hieren hier.
Een beetje vooruit kijken naar spul dat gespeeld gaat worden op mijn arcade-kast in ge-emuleerde toestand. Ik heb lang getwijfeld tussen een paar classics maar uiteindelijk is het toch Kung Fu Master geworden. Belachelijk veel vijf-frankstukken ingestoken op Leuven Kermis in "de jaren stillekes" en ook vrij veel gebezigd op de Commodore 64 in dezelfde periode.
Lichtjes gebaseerd op een Jackie Chan en Sammo Hung film is dit spel zowat de oervader van de beat-em-ups. 5 levels, een paar standaard vijanden maar een baslijntje als onderliggende muziek die te catchy is om legaal te zijn. Sound effects rechtstreeks geript van allerhande Bruce Lee films maar wat maakt het uit. Fun uit 1984, kan nooit teveel zijn.
Aanhangers vinden hier trouwens een Windows-port.
1991 and this fucker hit with a bombshell… Amiga 500, 512k ram, 2 floppy’s en een joystick in de pollen was al wat een mens nodig had om zich uren bezig te houden ‘in dienen tijd’. Zowat het beste dat de OCS/ECS chipset heeft laten zien gecombineerd met wat Chris Huelsbeck uit ‘ons Paula‘ sleurde op muzikaal gebied maken dit een uber-classic voor eender welk platform.
En al is dit ding nog niet compatible met de Minimig z’n 60hz core op NTSC (erm neen, omgekeerd - ma soit) de intro loopt erop en de tune door de subwoofer knallen voor uren was het gevolg.
Okay in deze arcade heb ik veels te veel 20-frank stukken gestoken.. Aanschuiven om te mogen spelen indertijd en als je dan de pech had dat iedereen met de elbow-drop (een featurenotbug of bugnotfeature, niet echt duidelijk) erdoor liep stond je wel even te kijken. Deze game zette een definitie van de sideway-scroller-beat-em-up neer om "u" tegen te zeggen.
En omdat ik toch altijd een beetje m’n exentrieke goesting moet kunnen doen, hierbij de lego-versie. Hah.
Amiga 500, Philips CM8833 monitor, joystick, zwetende pollen, kramp in de polsen.. Al dat en nog altijd die ene fucking bocht uitvliegen, veel damage oplopen en de race verliezen. Er zijn niet al te vele ‘controllerthrowers’ van dit kaliber maar Stunt Car Racer moet toch één van de beste in zijn genre zijn. Vroege 3D-graphics, vrij deftige framerate en een geluid vergelijkbaar met dat van een scheermachien. Dit ding dateert nog uit de multi-platform tijd dus check ook even de versies voor ZX Spectrum, Spectrum 128K, Atari ST en C64.
Iedereen met een PC in de jaren 80 had dit wel ergens op een 5-en-een-kwart floppy staan. CGA gaphics, beeper sound en playability van m’n voeten. Verder dan 10 seconden ben ik nooit geraakt in dit onding maar blijkbaar, zoals bovenstaande video bewijst, was het wel degelijk speelbaar. Het doet me een beetje denken qua setup aan Lazy Jones op de C64 - veel kamertjes en alles met een eigen missie -slash- minigame. Voor de nostaligici is met een beetje gegoegel de software nog online te vinden, runt prima in Dosbox.
Dit is het allereerste dat ik met mijn, toendertijd, TVD Kabelmodem heb gedownload - bon, de technieker had het op z’n homedrive staan om de snelheid te testen - en alhoewel het niet ultra-retro is, is het toch oud genoeg om in deze categorie te belanden. Kortom : van toen dat de Mac-mannen nog volle petrol geloofden in de PowerPC en NT4 nog concurentie had van OS/2 en Xenix - yep dit is gedateerd maar daarom niet minder funny.
