Vendetta

Verdekke één van mijn favoriete attracties in Las Vegas gaat er bijna aan, tenzij ze een koper vinden uiteraard : de Star Trek Experience in de Hilton.  Okay de rides zijn dan wel cheesy maar een coole behind-the-scenes tour en, het moet gezegd worden, verrrrrrrry nice cocktails in de bar (one large Warp Core Breach please !) om maar niet beginnen te denken en kwijlen over de "holy rings of betazed" big fucking onion rings die ze in het restaurant hebben.

En ja, die giftshop is dodelijk.  Misschien rap nog wat online bestellen vooraleer ze sluiten.  Reserve Bjorns eventueel.

Alles is uitgepakt en het is tijd om eens te overzien wat er zoal extra in de vallies zat na een tripje richting Californie.

Allereest fotomateriaal. Eigenlijk een grote hoop prularia onder de vorm van een paar geheugenkaarten, een paar Nikon lensdeksels om de 80-200 en (Sigma) 17-55 een deftige afsluiting te geven en afsluitdop ook ter vervanging van die klote Sigma-variant die eigenlijk nooit deftig past. Ook een zonnekap voor de 80-200 - een ding dat hier schandalig duur is voor de stomme metaling ring dat het eigenlijk maar is - en een klein ettui voor geheugenkaarten omdat we er nu eenmaal toch stonden. Ahja, en een 70-300 VR en een 85 1.8

Qua kleding alleszins ook niet slecht, ik ben bij WallMart een grotere valies gaan halen - kuch - soit. Iets van Punisher, Nine Inch Nails, Carbonite Han Solo, Das Bunker, Icon Of Coil, Suicide Commando, Spamalot enzoverder en-ik-vergeet-zeker-de-helft zonder ook het bezoek aan de Levis store mee te tellen. Kortom, de leeggemaakte kleerkast gaat weer vol zitten eenmaal dat alles terug uit het wasmachien komt.

Met opzet ben ik zelfs de DVD’s voorbij gelopen in de winkels. Enkel doelbewust de box van de Weird Al Show gaan oppikken alsook de DVD van Transformers. CD’s ietwat erger : een hoop Richard Cheese, Neurotic Fish en Apoptygma Berzerk aangevuld met wat eenzame exemplaren van VNV Nation en Combichrist.

De plastic-betaalkaart heeft afgezien, verdekke.. En mijn financien ook..

2 weken californie geeft je een vrij goed idee over wat er waar te verkrijgen is aan spijs en drank in CA en NV.

Een kleine samenvatting per locatie :

San Francisco

In de buurt van Grant & Market is er een klein coffeeshopje, momenteel half verborgen onder een paar stellingen voor het gebouw met een grote drets aan keuze op gebied van plaatselijke patisserie, taarten, brownies en een royaal gevulde frigo. Ook niet al te duur en de mensen achter de toog zijn vriendelijk genoeg om er dagelijks te passeren. We hadden snel een vaste breakfast-spot gevonden.

Meteen gevonden op de eerste avond in een onnoemelijk klein zijstraatje op een scheet van ons hotel : The Irish Bank. Zoals de naam al laat vermoeden een Iers aandoend cafe maar - holy shit - met Stella en Leffe van’t vat, Chimay uit flesjes maar in het correcte glas. Een food-kaart met voldoende afwisseling en economisch genoeg geprijsd om het een quasi daily stop te maken. De apart te verkrijgen whisky-kaart besloeg ook 4 bladzijden in een klein font met variatie voldoende om er ook een paar avonden aan te spenderen. Een “place to go” voor San Francisco en om de serveuse te citeren : “There can never be enough head”. Inderdaad meiske ;)

Los Angeles

Ik blijf zweren bij Sabor y Cultura, zowat naast de deur ten opzichte van ons hotel op Hollywood Blvd. Stevige koffie en thee-varianten gecombineerd met een ietwat anarchistische setup die je niet al te veel geld kost per consumptie.

San Diego

Via een tip van de verkoper bij Calumet terecht gekomen bij Pokez. Ons verkondigd als “great mexican food” maar holy shit wat een ervaring. Beeld je het etablissement zelf in als een kruising tussen de Los Buenos in de leuvense Parkstraat en eender welk pitta-kot dat je je voor de geest kan halen, ik gebruik meestal de mechelse Merad als referentie. Donker, afgeplakt met anarchistische stickers, rare decoratie, bediening van m’n kloten, te vinden in een wijk vol met daklozen die voor de bibliotheek liggen te maffen maar Boy Oh Boy. Serieus het beste mexican stuff dat ik in een tijd naar binnen heb mogen werken en het kost echt waar de ballen. Allen daarheen, nu !

De avond voordien hadden we Pokez (nog) niet gevonden, de routebeschrijving klopte niet helemaal, waardoor we bij Star Of India terecht zijn gekomen. Dit is wel in het ‘Gaslamp district’ maar zeker bij prijs en eigenlijk ook volledig binnen de verwachtingen als je “indian food” bestelt. OK het is wat ge-ver-amerikanizeerd om het toegankelijk te maken voor ons zwak spijsverterings-gestel maar bon. Zeker ook een meevaller en eigenlijk ook een beetje een aanrader gezien de value for money.

Afsluiten met een keet waarvan ik naam of url niet meer kan terugvinden maar het kwam neer dat ze een collectie hadden van over de 150 bieren van’t vat. Daartussen Stella en Hoegaarden - niet zo verbazingwekkend - maar ook - en dat was wel even verschieten - Delirium Tremens. De amerikaanders op de barkruk naast mij hadden er nog nooit van gehoord maar dat kon een mens natuurlijk niet tegenhouden om het één en ander te proberen.

Las Vegas

De kwaliteit van het hotelvreten mag je gerust armzalig noemen als je enkel op de buffets afgaat. Er zijn natuurlijk wel andere restaurants in de alomtegenwoordige hotels maar die vallen meestal in een ietwat hogere prijscategorie. Het restaurant in de Star Trek Experience - te vinden in een uithoek van de Hilton - werd wel opnieuw bezocht. Ik was weeral vergeten hoe groot dat de portie onion rings - sorry, “holy rings of betazed” cfr het menu - dus eigenlijk zat ik al vrij stuffed voor de porties taco’s die er op volgde.

Een stuk rijden buiten de stad maar op een welgekomen afstand van het gedruis rond “de strip” en met een vrij toegankelijke hoeveelheid gratis wireless internet - iets dat niet al te eenvoudig is om vinden in Vegas en omgeving : coffee shops. OK als je de smaak al gewoon was van in Los Angeles smaakt het allemaal toch net dat tikkeltje anders maar de compensatie door de Mango Smoothie was meer dan voldoende.

Het is een beetje hout vasthouden maar momenteel lijk ik nog niet al te veel last te hebben van de gevreesde ‘Jetlag’ na de thuiskomst uit de joesteetes-naaits.

De heenreis is het vrij simpel, je dag duurt gewoon langer en als rechtgeaarde belg overleef je de opnieuw beleven uren gewoon door in San Francisco aan een toog te hangen waar de Stella en Leffe uit het vat in de glazen stroomt. De extra 9 uur die ze zo aan je rekker hangen zijn op die manier snel voorbij en de daaropvolgende dag ben je zelfs abnormaal vroeg wakker en fris - te zeggen om 9 uur ’s ochtends plaatselijke tijd, dat is 18 uur in belgenland.

Op de terugweg heb je daarentegen wel even last om het nodige te herorienteren. De vlucht vertrekt namelijk op zaterdagnamiddag en na een vlucht van een tiental uur zet de 747 je aan de grond in Amsterdam de daaropvolgende dag om 10 uur ’s ochtends. Ermm what ? Dus eigenlijk vlieg je 10 uur maar doe je er 19 uur over om eigenlijk een ganse dag in de toekomst aan te komen relatief gezien vanuit het standpunt dat je vertrok.

Nu was de terugkomst-dat een zondag en zondag is jokerdag met een verplicht bezoek aan de antwerpse comedykeet tot logische gevolgtrekking en dan krijg je een situatie dat je om 15 uur belgische tijd in een restaurant zit in Antwerpen, terwijl je zelf zegt van “ik heb deze middag al een pizza gegeten op de luchthaven” maar die “deze middag” is dan naar belgische normen al quasi wel “eergisteren” in plaats van “deze middag”.

Of hoe gisteren plots morgen kan worden via een overstapje langs volgende week woensdag ergens in de voormiddag. Nog altijd van verschoten dat ik er vanochten zo snel en fris uitkon, benieuwd of het zo blijft duren de rest van de dag want gisteren zat ik nu nog op 1 uur ’s ochtends, of was dat dan ook weer eergisteren of toch volgende week woensdag ? Aargh…

Ah in de Castillo Street tiens… Een paar straten van het huidige hotel en recht tegenover de/het Cow Palace, waar “at time of writing” voor één keer geen koewerpen maar een heus worstelfestein plaatsvind. Mega locatie ;)

Bij gebrek aan deftige verbinding de WTF’s van de afgelopen 2 weken maar eens samengegooid. Laat het een kleine bloemlezing zijn van de rariteiten die je hier wel eens tegenkomt over de plas.

Spaans : Je ziet in Las Vegas meer spaans dan op de plaatsen waar je het zou verwachten, namelijk Los Angeles en San Diego.

Pisbakken : Die dingen hangen op een hoogte in zowat elke wc dat zelfs de mensen die bij het dwergwerpen gepromoveerd worden tot lijdend voorwerp zouden vinden van “begot man, dees hangt toch wel erg laag tegen de grond”. Je moet quasi tot op de knieen gaan om nog enigzins te kunnen mikken. De toiletten in tegenstelling zijn dan weer 4 keer te groot om de plaatselijke happy-meal-asses erop te kunnen placeren. Contradictorisch.

DVDs : Veel te goedkoop hier… De beste manier om dus te voorkomen dat je me een vallies extra richting luchthaven trekt op je terugreis is gewoonweg de dvd afdeling van de Virgin Megastore negeren en simpelweg verder te lopen en verder te slurpen aan je Mango Smoothie.

Mango Smoothie : Goe spul, moesten ze bij ons verkopen.

African-Americans : Onder te verdelen in (grotendeels) twee bevolkingsgroepen. Allereerst de mannen met de football tshirtjes. Vooral gekenmerkt door de voituren met ‘Bling’, laaghangende schouders, oversized hemdjes met op de rug hun IQ (nooit hoger dan 50) alsook de naam van wie dat ze waarschijnlijk denken dat hun papa is. De tweede categorie daarentegen tuft rond in BMW’s en ander duits leuks en heeft elke week Front Row Tickets voor de plaatselijke basketball-ploeg. Groep 1 is pakweg te vergelijken met een bende VTM kijkers die te veel naar Backeljau gezien hebben, de tweede lijkt dan nog het meetst op de Canvas Meerwaardezoeker. Spreekt voor zich dat de twee groepen zich niet echt goed meer integreren. Leute verzekerd !

Taxi’s : Worden bestuurd door een bende asociale zeikerds die iedereen los voorbij rijden. Of het For Hire lampje nu aan of uit is maakt niet uit… Je mag staan roepen, springen, samba dansen of in het midden van de straat staan om de mannen tegen te houden, ze rijden gewoonweg voorbij tot aan het eerstvolgende hotel waar dan 40 man staat te wachten om ergens naartoe te tuffen. Uiteindelijk ben je dan maar aangewezen op de grijze markt van Tunesiers en andere mannen (kan je nog is je frans oefenen in Kalivohnia) met het op voorhand afbieden en al erbij. Soit uiteindelijk toch nog geraakt waar we moesten zijn.

Ik het feit dat Califorfnië en omgeving de bakermat van het internet zouden moeten zijn toch even moeten herzien. In San Francisco, Los Angeles en San Diego viel het eigenlijk nog wel mee maar eenmaal de grens over met Nevada is het ermee gedaan.

Geen deftige connectiviteit meer of je moest 15 dollar per dag gaan ophoesten met een groene dollarfluim. Kortom : wachten tot “de retour” in San Francisco om nog eens wat iemeel en webstekken te tsjekken.

Schade inhalen noemen ze dat…

foto (c) darklife

Oorspronkelijk was één van de doelen van de huidige trip doorheen Californie om een paar concerten mee te pikken van artiesten/groepen die niet echt vaak, of nooit, in europa komen. De planning sloeg echter anders uit met een Henry Rollins of Jay Leno die maar een paar dagen voor of na ons in een stad gaan vertoeven maar voor één ding hadden we gewoonweg ‘chance’…

Het heeft en dikke 10 jaar geduurd na de Idaho State Fair in Boise maar op zaterdag 13 oktober ging ‘den deze’ nog eens naar Weird Al Yankovic - deze keer in het House Of Blues te San Diego. Dankzij het interweb de tickets besteld die klaar lagen ter afhaling aan de kassa en na wat heen en weer gemail met de juiste personen nog aftershow passes gekregen om ‘His Alness and The Band’ een polleke te gaan geven.

Ik zou hier een hele concert review gaan geven, maar dat ga ik maar zo laten. Wat was te onthouden : de videofilms tussen de nummers door vervangen grotendeels de bindteksten en geven iedereen de nodige tijd om toch een keer of 5/6 van outfit te wisselen al naargelang het volgende nummer. De clips zijn een samenraapsel van fragment uit Al TV (een MTV special die ongeveer eens per jaar wordt uigezonden) en UHF en zijn al bij al vrij “haha funny” te noemen.

Onthouden we wel : Een hoop stormtroopers en darth vader van het 501st Legion die stonden te shaken en te swingen tijdens “Saga Begins”. Al veel gezien tijdens concerten maar dit ging er zowat op alle vlakken losweg over.

En de meet & greet achteraf ? Kort maar moest niet langer zijn. Handtekeningetje gekregen op ons aftershow pasje, da’s voldoende.

Buiten het hollywood gedruis en fake optimisme waarvoor de streek hier zo bekend / berucht is, kan het hier ook anders. Ook al een tijdje op de planning en wegens “het is vrijdag” er eindelijk geraakt : Das Bunker.

Das Bunker moet zowat het smeltpunt zijn van de gothic / ebm / wave aanhangers op de “west coast” en wie kwijlt over de omvang van het ding met een main room waar menige belgische “megadancing” jaloers op zou zijn, heeft de ‘Noise’ en ‘Oldskool’ hoekjes naast de ‘Smoking Patio’ nog niet ontdekt.

Over de muziekstijl en ‘het volk’ en ‘die rare amerikaanders’ ga ik niet beginnen. Het eerste is in orde met Rotersand, Covenant, VNV Nation, Das Ich, Funker Vogt en anderen door de speakers, van het tweede moet je accepteren dat ze eigenlijk maar wat ongestructureerd rondspringen en wat teveel klassiek ballet in de aderen hebben zitten.

Uiteraard heb ik mij als recht-geaardbe belg laten zien van de beste socializing kant en heb dan maar de avond doorgebracht aan de toog met één van de DJ’s (Joseph), een startende producer in het Noise genre (Jeremy), de frontman van Imperative Reaction (Ted) en mede-eigenaar Rev. John (John).

Die laatste (John) runt ook een t-shirt bedrijfje en na wat aftasten even binnengemogen in het magazijn en beginnen te kiezen. Voor een goede 100 dollar buitengewandeld met tshirts van Das Bunker en Suicide Commando, worker shirts van Das Bunker en Icon Of Coil en een Das Bunker hoodie. Ik mag nu wel een ATM gaan zoeken maar de “band tshirt” collectie is alleszins aangevuld voor de komende maanden, spaart alweer een drets uit op het volgende festival in Waregem.

En die voorlaatste (Ted) heeft een fetisch voor deftig bier en ‘de madam’ een fetisch voor het betere chocoladewerk dus ongetwijfeld kan ik die ook wat verder helpen in hun zoektocht naar het belgische stuf, ze hebben alvast de nodige adressen doorgegeven om het één en ander naartoe te sturen.

Gezien op de plaatselijke TV… Niks aan toe te voegen.