Vendetta

Op wel één van mijn raardere uitspattingen en beloftes - niet dat ik mij die beklaag, trouwens - terecht gekomen in Zottegem.  Volgens de GPS ergens aan afrit Erpe-Mere op de E40 die anders zo mooi mijn halfweg-punt vormt tussen Gent en Brussel.  Deze zomer doen ze daar van ‘parkconcerten’ en één van de locale bandjes waarvan Rottie nog wat volk kende stond op het podium.

Eigenlijk zou ik al 3 bladzijden kunnen schrijven over het ventje dat ik op de baan tussen de autostrade en Zottegem tegenkwam maar het zal niet meer dan het paragraafje worden waar ik nu aan bezig ben.  De persoon in kwestie deed nochtans genoeg moeite om in mijn geheugen opgeslagen te worden omdat deze aan de overkant van de weg wandelde, tot nu toe niks abnormaals - dat doen wel meer mensen, maar dan wel met 3 volgroeide Zulma-Koebeesten aan de leiband.  De beesten waren het duidelijk ook gewoon want liepen schoon in de pas, ofwel is een koebeestbrein niet in staat om het gevaar van een aanstormende vrachtwagen te interpreteren - laat ik die mogelijkheid ook niet helemaal uitsluiten.

Maar het onderwerp van dit stukje proza is Elvis die Leeft.

De King hemzelve is al lang door de pieren opgefret maar zoals elk dorp heeft ook Zottegem zijn eigen Elvis Imitator - hier omschreven als "De Jean".  Deze kruising van Zaki enerzijds en een paar bakkebaarden anderzijds lieten de alarmbellen al afgaan in de nog net niet uitgeschakelde hersenen maar eigenlijk was het pas helemaal ‘te mooi om waar te zijn’ als je de tafel bekeek waar de familie van ‘De Jean’ zich had neergezet.  Een hele tafel vol met semi-Elvissen..  Vrouw, dochters, zusters, whatever.. Allemaal dezelfde uniforme kop inclusief bakkebaarden - ja ook bij de vrouwelijke specimen.

Een Elvis-impersonator - getooid in een Elvis tshirt waar niet Elvis Elvis op staat te blinken maar hijzelf in actie - brengt natuurlijk Elvis nummers (Waarom die mannen allemaal "Fat Elvis" willen doen snap ik niet, maar zal waarschijnlijk aan het carruur liggen en de te maskeren zooi achter de zonnebrillen.) en boy oh boy..  Vals, tekst kwijt, Not-fat-Elvis moves willen doen, where do I stop…  Neen, dan was de Elvis-Kwaliteit die ik gewoon ben nog lange niet bereikt.

En of Elvis nu nog een beetje leefde ? Wel, hij was alleszins aan 15.000rpm aant ronddraaien in z’n graf.

Soms kom je wel eens dingen tegen die je niet verwacht, zo ook deze port van Double Dragon voor de Atari 2600. Op het moment van release was de 2600 al meer dan 10 jaar oud en eigenlijk al vet achterhaald en voorbijgestreefd door, onder andere, de Nintendo NES.

Mabon.. Het ziet er mij toch nog een vrij cava port uit. Top-notch graphics voor het platform en zelfs de muziek is herkenbaar - okay de tune begint wel vet te irriteren na een loop of 2 maar bekijk het als deel van de charme. Eigenlijk zou ik deze cartridge eens moeten zoeken - ziet er wel cool uit om te hebben. Hebben zeg ik, niet spelen - hebben.

• Een miss-organizator kruipt op één van z’n winaressen
• Z’n madam mag niet meer komen
• Z’n dochter ook niet
• De winnares van vorig jaar ook niet
• ‘T zou ambras zijn
• Schedltirades hebben plaatsgevonden

Vraag is : who fucking cares ?

Beu van altijd met dweil en borstel rond te moeten gaan toch maar eens ‘de moderne huisvrouw’ uitgehangen en mij zo’n Vileda ding - dat ik altijd omschrijf als een swiffer maar dat is om af te stoffen - gaan halen in de Carrefour - met bijhorende emmer en al !

Goed.. Test 1 : keuken… Kartonnetje van de emmer, warm water erin, nog wat schoonmaakspul dat nog ergens stond erin gieten, dat kuisding ontdoen van z’n kartonnen handleiding (belangrijk : niet lezen), dompel, klik, schuif.

Fucking hell. Neen FUCKING HELL.

Gvd keuken gedaan op 5 minuten.. Er is inspiratie : badkamer !

Neukende Satanswoning !

Fertich in 10 minuten.. Miljaar da’s goe spul.. De rest hier ook eens doen de komende dagen.. I’m on a roll.

En ‘t riekt hier opeens naar bloemetjes.

Hier ga ik mij eens deftig mee bezig houden zie : De Oldskool Demomaker.  Hallo grote logo’s, scrollers, starfields, plasma’s, vectors, copperbars, reflections, DYCP scrollers, kortom de ganse Amiga 500 Roxx The World tralala.  Eigenlijk is dit een dikke waybackmachine naar de Red Sector Demomaker, maar dan eigenlijk een pak beter EN Windows Native.

Bij deze is Spore gebombardeerd tot iets voor jeanetten - dit is way cooler.

Bij het opentrekken van een pot geraspte wortelen voor een niet bijster gelukt keukenexperiment schoten de geur-herkenners in de neusholte hier linea recta naar de categorie ‘chinees restaurant.

De geraspte wortelen van de colruyt ruiken dus naar chinees restaurant…

Eigenlijk een fascinerende vaststelling.

Minder is meer - zo ook bij Garfield minus Garfield. Garfield strips zonder Garfield en boem petaat komt een hele andere comic naar boven van een neurotische eenzaat op het suicidale af. En Jim Davis likes it, dus ‘t is ineens nog is goedgekeurd en al. Nog van dat.

Aan de ingang van het kantoorgebouw dat we -onder andere- delen met een hoop ambtenaren van de dienst belastingen, zo tijdens het leegslurpen van mijn 4de blikje Cola Light van de dag (eentje met het purperen blokjesdesign op, voor de verzamelaars) een scene mogen aanschouwen die rechtstreeks uit een jaren 30 slapstick film kwam.  Zo eentje in zwartwit en met pianomuziek als achtergrond.

De scene bestond er in dat 2 verschillende mensen door de draaideur wandelden van binnen naar buiten, by design draait zo’n ding altijd in tegenwijzerzin zodat je langs de rechterhelf naar binnen kan en de linkerhelf naar buiten.  Een naar mijn inzien toch eenvoudig feit maar het was iets dat beide belasting-medewerkers duidelijk niet door hadden…  Persoon 1 stond namelijk links te duwen voor naar binnen te wandelen, persoon 2 langs rechts.

Deur in safety-mode, ding geblokkeerd, beide personen duwden nog harder, slapstickgewijs met uitschuivende schoenzooltjes op de vloer en al.  Jammer genoeg viel er net geen op zijn gezicht of kwamen plotseling een bende politiemannen met slagroomtaarten in de aanslag het plein opgereden - dan was het helemaal af geweest.

Zijn ze eruit geraakt ? Uiteindelijk wel, de derde persoon uit het groepje - ik omschrijf hem vanaf nu als ‘de bewaarder des verstand’ - had de oplossing door beide klasseurs derde categorie aan te manen voor 5 seconden de deur los te laten en dan gewoon in tegenwijzerzin mee te wandelen.

Je had meteen door waarom ‘de bewaarder des verstand’ een klasseur van eerste categorie was : hij had de diepe geheimen van de draaideur weten te doorgronden.

Locatie : McDonalds Hasselt

Tijdstip : Zondagavond na de opkuis van Rewired

Situering : De voiture staat voor het raam geparkeerd in’t zicht van een tafeltje bemand/vrouwd met een gezin bestaande uit pa, ma en 2 puberende kinderen.

Onderwerp : De onmogelijkheid van een deftig uitziende auto te vinden aan een redelijk budget en dat toch nog ietwat van prestaties kan leveren.

Opmerking van de moeder-unit uit het gezin : "Maar allee, da kan toch wel, zie nu dien Alfa daar.. Da ziet er toch fantastisch uit, en dat rijdt nog geweldig ook."

Reply van mijnentwege: "Merci madam, t’is de mijne…"

Resultaat : Moeder zo rood als een tomaat die verder aan de burger knabbelt.

Ik kan best aan een hoop gadgetery weerstaan maar een Knight Rider SatNav ? Hebben !